Gelezen L D 19-11-11
Appollo staat als een kasteel
Apollo Ensemble o.l.v David Rabinovich (viool), m.m.v Thomas Oltheten (fagot). Gehoord 17-11-2011, Oudshoornse kerk, Alphen aan den rijn.
In het slot Esterházy zal het zo ongeveer geklonken hebben. Met een orkest dat o.l.v Joseph Haydn altijd paraat moest staan om Prins Nicolaus te diverteren, 's avonds tijdens de maaltijd, overdag in een van de privévertrekken. In 1761 trof Haydn in dat hoforkest de briljante, jonge violist Luigi Tomasini aan, die later primarius werd in zijn eerste strijkkwartetten. Nu wil ik niet beweren dat de primarius van het Apollo Ensemble, David Rabinovich twintig is, maar wel dat hij een briljant violist is die zijn hele orkest inspireert. Elke inzet staat als een kasteel, sterk en glansrijk. Op fijnzinnig fraseren kan Apollo patent aanvragen, zo helder doordacht, verend licht, zo áf is elke melodielijn. De klank van de authentieke instrumenten is uitgesproken mooi. Niet alleen natuurhoorns mengen warm en opmerkelijk zuiver, hobo's diep en doordringend, ook de strijkersklank leeft, is in staat om te fluisteren, te zingen, te slaan, zelfs te stampen in kleuren die nooit vadsig en zwaar worden.
Meteen in het eerste Allegro assai con spirito uit Haydns Symphonie d `Lamentatione' spat de energie en feestvreugde ervan af, de Lamentatie ten spijt. Nu zit dat klagerige, of liever gezegd, het gedragen warm harmonische vooral in het Adagio, dat het karakter heeft van een koraal.
De Musikalischer Spass komt volledig tot z'n recht in dit Dorfmusicanten-sextett van Mozart dat begint met de schallende melodie van Sur le pont d'Avignon en dan wegvlindert. Mozart heeft hier met een vooruitziendeblik grappen uitgehaald als polytonaliteit en clusters noten ingelast volgens het twaalftonensysteem, die toen oren hebben doen tuiten, en bij ons de lachlust opwekken.
Dat Thomas Oltheten een uitstekend fagottist is, hoor je al in samenspel met blazers en strijkers. Maar als solist in Mozarts Fagotconcert in B toont hij des te meer zijn muzikale inlevingsvermogen en prachtige techniek.
En bij zo'n heerlijke onderdompeling in kamermuziek van de grootste klassieken hoort de humoristische maar evengoed schitterende Symphonie in fis, die haydn componeerde voor zijn morrende orkest dat maar niet uitbetaald werd en geen verlof kreeg om naar vrouw en kinderen te gaan. De semidroefenis van deze Abschied symphonie ligt in de klagende Adagio én in de kluchtige Finale waarin druppelsgewijs instrumentalisten opstaan, hun leeslampjes uitdoen en omstandig vertrekken. Humor op niveau.
Lidy van der Spek
|
|
Kruipen in de ziel van Schubert
Winterreise door Maarten Koningsberger (bariton) en Roger Braun (piano). Gehoord 28-11, Oudhoornse Kerk, Alphen aan den Rijn.
 Nu Maarten Koningsberger 'Winterreise' weer in de Duitse taal zingt, weet je meteen dat het zó hoort; taal en muziek zijn één. Schubert toonzette de woorden van de dichter Wilhelm Müller; beiden romantici pur sang. Zó wordt 'das Leiden'
osmotisch de grond van hun bestaan,de grond van deze cyclus.
Koningsberger en pianist Roger Braun zün elkaars 'complement' zij houden elkaar fraai in evenwicht, bieden ruimte voor een subtiele persoonlijke 'touch'. Als Braun opmerkelijk langzaam preludeert op het eerste gedicht 'Fremd bim ich eingezogen' trekt Koningsberger zodanig met de pianist op dat er geen sprake is van traagheid of stílstand. Het is een veelbelovend team ook al raakt Koningsberger even de weg kwijt in de tekst. Wat opvalt is zijn schitterende, zeer integere uitspraak. Koningsberger proeft en streelt als 't ware ieder woord, zingt ze in samenhang tot weemoedige naar binnen gekeerde of naar hoop glorende zinnen. Die door Braun instrumentaal worden ingebed. In een beschouwend, soms even gezwollen theatraal, en altijd in harmonie met de zanger is Braun (nog) voorzichtig, Koningsberger nodigt hem uit het drama nog dieper te beleven. En juist dit in de beste zin van het woord 'intimideren' zorgt voor een huiveringwekkend mooie Winterreise, Schuberts schoonste, meest desolate werk.
Heel verwonderlijk dat dit duo een pauze in de 24 liederen heeft toegestaan. Gelukkig ís de sfeer, de spanning die is opgebouwd in de eerste helft, niet wezenlijk verbroken. Koningsberger en Braun nemen je mee, kruipen in de ziel van Schubert die met zijn labiele geestesgesteldheid zelf door een diep dal ging.
De soms net iets te lange fermates, de subtiele versnellingen, de dijnamische opbouw worden mooi gedoseerd. Toch kan ook deze cyclus leiden tot verschillende interpretaties. Een opvallend voorbeeld daarvan is het laatste totaal verlaten 'der Leidermann' (orgeldraaier). Zo heeft de tenor Ludwig van Gijsegem alle hoop laten varen in de laatste frase '
'Willst zu meinen Liedern deine leier dreh'n?'; smeekt deze zin fluisterzacht Terwijl Koningsberger juist zijn stem uitzet en 'volmondig' hoopt op toezegging van de kleine man.
LIDY VAN DER SPEK
|
Een bijzonder concert met een verrassende gebeurtenis.
 Op 3 oktober jl. gaf het Combattimento Consort Amsterdam een concert voor fijnproevers.
Met een ondersteunende diashow gaf de dirigent, Jan Willem de Vriend, een uitleg over de raadselachtige struktuur van Bach's "Das musikalische Opfer". Het publiek luisterde met volle aandacht, zelfs in de pauze. Daar gaven de musici een soort vrije inloop bij het uitvoeren van een Canon Perpetuus.
Voorafgaand aan dit concert sprak burgemeester Wim de Gelder een lovend woord over cultuurminnend Alphen, waarbij het vrijwilligerswerk onmisbaar blijkt te zijn.
Als bewijs daarvan werd de heer Cees van der Ent , die 18 jaar bij Cornelis de Vlaming zijn krachten heeft gegeven, benoemd als Lid in de orde van Oranje-Nassau.
De heer van der Ent was zichtbaar verrast, en uitte dit ook in zijn dankwoord naar het publiek en de gemeente Alphen a/d Rijn.
Voor alle foto's klik hier
|
|
|
|
|
<< Start < Vorige 1 2 Verder > Einde >>
|
|
Pagina 1 van 2 |
Recensies
